Openingslof Sint Jansfeest, zaterdag 20 juni 2026[1]
foto: Zacharias in de tempel
Een man die gewoon zijn werk doet: Zacharias.
In de geloofsgemeenschap van Israël was het priesterschap erfelijk. De klasse waartoe Zacharias behoorde was aan de beurt om het dagelijkse wierookoffer op de te dragen.
Het lot viel op Zacharias. Niets bijzonders.
Business as usual in de tempel van die dagen.
Zacharias, een man op gevorderde leeftijd, evenals zijn vrouw Elisabeth, die onvruchtbaar was gebleken. Het huwelijk van deze mensen was dus kinderloos gebleven.
Altijd, maar zeker in die tijd zonder pensioenen, ook een economische ramp. Een kind betekende toekomst, geestelijk maar ook materieel.
Klein leed, zou je zeggen dat zo vaak voorkomt.
Maar het evangelie tilt het leven van dit bejaard echtpaar op een hoger niveau. Hun ouderdom, hun onvruchtbaarheid staan voor die van de gehele geloofsgemeenschap.
En misschien ook wel voor de kerkgemeenschap in onze dagen. Evenals Elisabeth en Zacharias heeft onze kerk, onze parochie een lange geschiedenis.
Evenals zij voelt de kerk in onze dagen zich soms machteloos. Is zij wel vruchtbaar?
Wij dragen in deze basiliek ook vanavond weer, aan de vooravond van onze grote parochiefeest, het wierookoffer op. De basiliek is prachtig versierd. Alles staat klaar voor de processie morgen. Het onweer is voorbij, een stralende dag lonkt. En wij, wij hebben ons voorbereid. De broederschap, de bogenbouwers, de meelevende toeschouwers zoals ik, kosters en misdienaars, de schoolkinderen die gisteren hier al hebben geoefend in processie lopen. Jong geleerd is oud gedaan.
Wij doen er alles aan. Zoals Zacharias en Elisabeth. Zij leefden onberispelijk volgens de geboden en voorschriften van de Heer.
Wij kunnen ons proberen te spiegelen aan deze twee vrome, rechtschapen, trouwe, gelovige mensen.
Zo staat Zacharias in de tempel, zoals wij vanavond in deze tempel-basiliek zijn. Hoe feestelijk en actief we ook zijn, ook wij ervaren een zekere machteloosheid.
Zal onze geloofsgemeenschap, hier in Laren, in ons bisdom, in ons land, in ons deel van de wereld nieuwe toekomst en vruchtbaarheid beleven?
Sommigen zeggen: als het instituut kerk maar eens verandert, de structuren vernieuwd, de ambten hervormd. Mogelijk hebben zij gelijk.
Maar vanavond, aan de vigilie van Sint Jan, leren wij dat dat niet genoeg is. Je kunt nog zoveel hervormingen doorvoeren, het moet bij onszelf beginnen.
Zoals Zacharias kunnen wij beter trouw de tempel ingaan, het wierookoffer, het eucharistisch offer, ons gebed, onszelf voor God brengen.
‘Hier ben ik, ik wil mijn hart geven aan U, God, en aan uw kerkgemeenschap.’
De profeet Jeremia, een voorloper van Johannes, zegt het ontroerend: “Zeg niet, ik ben maar een jongen.”
In de geloofsgemeenschap gaat het niet om stoere woorden en machtige heersers.
Steeds opnieuw begint het bij een kind, een kwetsbare start.
Dat vieren wij bij de geboorte van de Heer, Kerstmis en bij – om zo te zeggen – dit Kerstmis in de zomer, de geboorte van Jezus’ voorloper.
Dat is de logica van God.
Het gaat niet om de grote getallen, de machtsvisioenen waarin velen geloven, maar om het kleine, nieuwe, hoopvolle begin.
Vanavond klinkt de belofte. “Vrees niet, Zacharias, want uw gebed is verhoord; uw vrouw Elisabeth zal u een zoon baren, en gij zult hem de naam Johannes geven…velen zullen zich over zijn geboorte verheugen.”
Dat doen wij, beste gelovigen van Sint Jan, vanavond. Wij verheugen ons over de geboorte van Sint Jan. Een pril begin. Wat kun je verwachten van zo’n kind?
Wij zien in onze dagen een heel bescheiden nieuwe interesse in het geloof en zelfs in de kerk.
Laten wij het dankbaar ontvangen en laten wij onszelf geven, onze beperkte bijdrage, die niettemin van onschatbare waarde is.
‘Houd moed’, zal Jezus, van wie Sint Jan de voorloper was, zeggen: ‘houd moed, Ik heb de wereld overwonnen,’ de wereld met haar grote gebaren en getallen.
Hij heeft de wereld overwonnen door zijn overmacht van liefde.
Amen.
pastoor Nico van der Peet
[1] Jeremia 1, 4-10; Lucas 1, 5-17
