Verkondiging Sacramentsdag in de sint Jansbasiliek, 6/7 juni 2026[1]
afbeelding: H. Juliana van Cornillon (1192-1258), mystica, stichter Sacramentsdag
Jezus zegt: “Ik leef door de Vader…Wie mij eet, zal leven door Mij.”
De eucharistie, de communie neemt ons op in het leven van de Vader en zijn Zoon, Jezus. Communie met de drie-ene God.
Vandaag vieren wij Sacramentsdag, of met de officiële naam: het hoogfeest van het Lichaam en Bloed van de Heer. Op vele plaatsen trekken processies uit met het heilig Sacrament, in Den Bosch en in Blaricum bijvoorbeeld. Bij beide processies zijn leden van onze broederschap Sint Jan vanmorgen aanwezig.
Over twee weken, zondag 21 juni, op het Sint Jansfeest, houden ook wij onze sacramentsprocessie, na de heilige Mis op het kerkhof.
De geconsacreerde Hostie, het gewijde Brood zal worden rondgedragen in de straten van ons dorp.
Dat heeft een mooie, diepe betekenis. Christus zelf, aanwezig in de Hostie, wordt rondgedragen in het dorp.
Dat is een geloofsbelijdenis, een getuigenis op straat van ons geloof. De verrezen Jezus loopt met ons mee.
Hij draagt ons leven en wij dragen Hem.
Wij laten zien wat wij eigenlijk elke dag mogen doen: Jezus meedragen, uitdragen en getuigen van ons geloof; dat wij door Hem en zijn Vader gedragen worden.
Jezus, God, als het middelpunt van ons leven.
Dat is een mooie uitspraak.
De vraag is natuurlijk wel of wij dit zo beleven.
Voor veel gelovigen geldt dit zeker.
Voor vele anderen is deze overtuiging vervaagd of stilletjes uit hun leven weggestroomd. Er is ook zoveel dat zich presenteert als het centrum van onze aandacht, van ons leven.
Godsdienstsociologen merken de laatste jaren op dat veel christenen niet wegblijven uit de eucharistie, omdat zij iets tegen het geloof hebben, maar omdat zij afgeleid zijn. Men noemt dit de distractie-theorie. Zij zijn niet tegen, maar afgeleid. Zij moeten zo hard werken, zorgen voor het gezin en daarnaast is er zoveel te beleven dat Christus, dat God ongemerkt uit hun gezichtsveld is verdwenen. En ook wij, trouwe kerkgangers moeten oppassen: je kunt als je wilt de hele dag afgeleid worden.
In stille momenten grijpen velen niet meer naar de rozenkrans of de bijbel, maar naar hun telefoon, ondergetekende eerlijk gezegd niet uitgezonderd.
Zo kan het gaan in ons geloofsleven. Distractie, afleiding, vergeten.
Mozes waarschuwde eeuwen voor Jezus zijn geloofsgemeenschap ervoor.
“Vergeet de Heer uw God niet, die u bevrijd heeft en u geleid heeft door de verschrikkelijke woestijn.”
Wanneer je woont in de welvaart van het beloofde land kun je God zomaar vergeten. Niet omdat je een slecht mens die kwaad in de zin heeft. Maar gewoon, vergeten, andere dingen te doen.
Daarom vieren we eenmaal per jaar onze sacramentsprocessie en elke zondag en voor wie kan en wil ook doordeweeks, de eucharistie, die ons doet denken aan het manna van de eerste lezing, het brood uit de hemel. “Hij wilde u daardoor laten weten, dat de mens niet leeft van brood alleen, maar van alles wat uit de mond van de Heer komt.
Leven dus uit het Woord van de heiige Schrift. Dat mag overigens ook vanaf het scherm van je mobiel. Daar is het gelukkig ook te vinden.
Leven uit het Lichaam van Christus, die mensgeworden, het vleesgeworden van God is. “Het Brood dat Ik zal geven is mijn Vlees voor het leven van de wereld.”
Dat is natuurlijk een krasse uitspraak, waarover volksgenoten van Jezus dan ook vragen hebben. Hoe kan dit gebeuren?
Mijn vlees: dat betekent: wie Ik ben, mijn Persoon, mijn manier van leven, het jezelf geven uit liefde, zoals Jezus heeft gedaan. Dat is leven dat boven het alledaagse, afgeleide, drukke, doenerige, hebberig bestaan uitgaat. Jezus noemt zó leven ‘eeuwig leven.’ Leven, liefde die zelfs sterker is dan de dood.
Zo komen wij op de ware tegenwoordigheid van de verrezen Jezus in de eucharistie, in het heilig Brood en de beker wijn.
“Geeft niet de kelk van de zegening gemeenschap met het bloed van Christus? Geeft niet het brood dat wij breken gemeenschap met het Lichaam van Christus.”
Misschien stellen wij een soortgelijke vraag als de volksgenoten van Jezus: “”Hoe kan Hij ons zijn vlees eten geven.”
Kan de Zoon van God aanwezig zijn in een stukje gewijd brood, in een slok gezegende wijn uit de beker?
Kan Jezus is zijn goddelijkheid ons zo nabij komen, in zoiets alledaags als eten en drinken, als wijn en brood?
Het antwoord van Jezus in van zijn Kerk is: ja. Zo dichtbij komt Hij opdat wij kunnen leven door Hem.
Opdat wij Hem kunnen meedragen in ons leven, in ons lichaam, in de manier waarop wij ons op onze beurt geven uit liefde.
Dan gaat Paulus in de tweede lezing nog een stap verder: “Omdat het Brood één is, vormen wij, de velen, één Lichaam, want allen hebben wij deel aan het ene Brood.”
Wij ontvangen dus niet alleen het Lichaam van Christus bij de heilige Communie, wij wórden het ook. Wij zoals wij hier zijn, hoe verschillend wij onderling ook zijn van afkomst, leeftijd.
Wij zouden elkaar misschien nooit zo opzoeken. Wij zijn één gemaakt door het ene Brood dat wij ontvangen. En niet alleen wij hier, maar alle christenen wereldwijd. (Bijvoorbeeld met de mensen in het uiterste zuiden van India, voor wie father John Bosco groots werk heeft verricht; met wie wij ons verbonden voelen; die door de hulp van veel parochianen in Laren, geholpen zijn om goed onderwijs te krijgen. Zo leven wij uit Jezus, uit zijn Brood, zijn Woord, om één Lichaam te worden en samen te bouwen aan een nieuwe wereld, aan het Rijk van God dat komt, waarvoor uw in ieder Onzer Vader bidden: ‘uw rijk kome, geef ons heden ons dagelijks Brood:’ het levende Lichaam en het voor ons vergoten Bloed van Christus. Amen.
pastoor Nico van der Peet
[1] Deuteronomium 8, 2-3. 14b-16a; 1Korintiërs 10, 16-17; Johannes 6, 51-58
