Verkondiging in de Sint Jansbasiliek, 25/26 april 2026
vierde zondag van Pasen[1]
Afbeelding: Een van de oudste afbeeldingen van Jezus, de Goede Herder, in een Romeinse catacombe
De kerk kent zeven sacramenten, u weet het.
Drie sacramenten om christen te worden en te blijven: doopsel, vormsel en eucharistie/communie. De afgelopen zondagen van Pasen hebben wij deze sacramenten hier plechtig en feestelijk gevierd. Er waren nieuwe roepingen, nieuw gedoopten en gevormden. Wat een rijkdom.
Dan zijn er twee sacramenten om onze fouten, zonden, pijnen en lijden te kunnen dragen, te genezen: biecht en ziekenzalving.
Tenslotte: twee sacramenten van de roeping, die heel jouw leven dragen: huwelijk en priesterwijding.
Vandaag is het Roepingenzondag.
Petrus hoorden wij spreken over uw en mijn roeping:
“Daartoe zijt gij immers geroepen, want ook Christus heeft voor u geleden en u een voorbeeld nagelaten; opdat gij in zijn voetstappen zoudt treden.”
Onze gemeenschappelijke roeping als gedoopten luidt: treden in de voetstappen van Christus, die uit liefde zijn leven gaf.
In de gelukkige omstandigheid ben ik altijd geweest in gesprek te mogen zijn met mensen die zich geroepen voelen, tot het priesterambt, het religieuze leven of het huwelijk.
Dat zijn de roepingen die de kerk ons voorhoudt.
Eerst iets over het huwelijk.
Gelukkig is er een lichte stijging waar te nemen van het aantal sacramentele huwelijken. Mensen die hun ja-woord tot elkaar niet alleen beschouwen als een zaak, een contract tussen hen beiden. Zij halen de kerkgemeenschap erbij, zij betrekken God in hun leven en Jezus Christus, de Bruidegom, die alles, ja zelfs zijn lichaam en bloed heeft gegeven voor zijn bruid, voor de kerk, zijn volk, voor ons.
Vandaag is er een gouden bruidspaar in ons midden. Dankbaar kijken Suzanne en Ton terug op vijftig jaren aan elkaars zijde, de drie kinderen die hun gegeven zijn en de vijf kleinkinderen. Wat een rijkdom, wat een zegen. Vijftig jaar geleden gaven zij elkaar hun ja-woord, spraken zij hun huwelijksbelofte uit, hier in de basiliek.
Zo werd hun huwelijk een sacrament, een teken van Gods liefde, van Jezus’ trouw. Zij betrokken God en de Kerk erbij en zij hebben een belangrijke bijdrage gegeven aan de versterking van de kerkgemeenschap hier in Laren.
Roepingenzondag.
Het huwelijk is een roeping, met deze man, deze vrouw sluit je een verbond van liefde, zoals Jezus een liefdesband heeft geschapen met de mensen, om hen te verlossen.
Petrus zegt: “want je was verdwaald (zeg maar: stuurloos aan het zoeken en verlangen), maar nu ben je teruggekeerd (heb je een weg gevonden, een goede richting) naar de herder en behoeder van je zielen.
Dan is er dat andere sacrament van de roeping: de wijding tot priester of diaken. Die roeping probeer ik al 35 jaar te beleven. Zoals in het huwelijk is hierbij Christus het voorbeeld. Wij vieren Roepingenzondag op de vierde zondag van Pasen, de zondag van de goede herder. In het evangelie van vandaag gebruikt Jezus verschillende beelden.
De stem van de herder is belangrijk. Hij roept u en mij bij onze naam. Weinigen van ons horen letterlijk een stem. Jezus gebruikt geen megafoon vanuit de hemel.
Voor de meeste jonge mensen duurt het even voordat de stem in hun hart en in dat van de ander hoorbaar is.
Zo kan het gaan. Je kent elkaar al een beetje, hebt elkaar vaak gezien. Dan komt de tijd, de dag en het uur dat de ander je hart raakt, dan verandert geleidelijk alles en weet en voel je je voor elkaar geroepen
Een mens kan eerst verdwalen, zoals Petrus zegt. Je kunt stuurloos en hopeloos zoeken. Relatievorming in onze tijd is voor velen niet gemakkelijk.
Je kunt ontelbare profielen lezen op allerlei apps en eindeloos foto’s bekijken. Aan de buitenkant van de ander blijven. En zo maar blijven zoeken en twijfelen.
Zo is het ook met het priesterambt. Wat geef je op, wat zal je gegeven worden?
De goede herder Jezus, vertelt ons evangelie, is een stem die hopelijk geleidelijk aan het woord komt in je gedachten, in je hart, in bijzondere ontmoetingen met mensen, die jou raken, die onder woorden brengen wat nog onuitgesproken in jou leefde. Of die door hun manier van leven, spreken, zwijgen, aandachtig zijn, een voorbeeld voor je zijn geworden.
Zoals bij mij een jonge priester uit mijn jeugd. Hij was geen perfecte spreker, geen groot profeet, maar door zijn enthousiaste keuze, zijn manier van leven en bidden was hij voor mij een belangrijk rolmodel.
Zo zoekt Jezus, de verrezen Heer, een ingang in je hart.
Jezus gebruikt nog een heel mooi beeld. Hij noemt zichzelf: “de deur van de schapen.” “Als iemand door Mij binnengaat, zal Hij worden gered; hij zal in- en uitgaan en weide vinden.”
Alleen door Christus kunnen wij het ware, eeuwige leven binnengaan. Hij is zelf de open deur naar het leven. Hij kan jouw leven van het slot doen, al die vluchtige accounts en fotootjes van tafel vegen, Hij kan jou leren van de buitenkant van het bestaan en van de ander naar de binnenkant te gaan; de ander, God en je naaste beter leren kennen en als priester, religieus of gehuwde werkelijk ‘ja’ leren te zeggen tegen de ander en ingaan en uitgaan en weide vinden.
Amen.
pastoor Nico van der Peet
[1] Lezingen: Handelingen 2, 14a.36-41; 1 Petrus 2, 20b-25; Johannes 10, 1-10
