Vrede

08 dec Vrede

Vanwege de corona-maatregelen is de Dam leeg, op de avond van de vierde mei dit jaar. Op het stille plein houdt koning Willem-Alexander een indrukwekkende toespraak naar aanleiding van 75 jaar bevrijding van de tweede verschrikkelijke wereldoorlog in de twintigste eeuw. Nu, in deze donkere, laatste dagen van 2020, staan wij als gelovigen opnieuw stil bij het begrip vrijheid. Die van het hart. Ingeluid door een koningskind, het Kerstkind.

Als later boven het kruis geschreven staat: “Dit is de koning van de joden”, dan heeft Jezus zijn koningschap op een heel eigen wijze ingevuld. Het staat tegenover dat van Herodes en van elke andere machthebber die met ijzeren vuist regeert. Herodes maalt niet om een mensenleven als zijn troon bedreigd wordt. Hij doodt naar gelang zijn achterdocht hem ingeeft.

Jezus treedt op als herder die het verlorene zoekt. Hij ziet om naar mensen op wie ieder neerkijkt. Hij is gekomen om te dienen opdat wij leven zouden hebben in overvloed.

Als hij tegenover Pilatus stelt dat zijn rijk niet van deze wereld is, bedoelt hij een rijk waar het niet gaat om het recht van de sterkste. Het gaat er juist om wat kwetsbaar is te beschermen.

Het gaat er niet om te graaien voor eigen geluk, maar om te zien wat de ánder nodig heeft. Ons hart verandert van instelling.

Soms gebeurt er een wonder, zusters en broeders. Ik zag op de televisie enkele vertegenwoordigers van werkgevers-organisaties zich hardop afvragen of er aan de groei soms ook een einde zit. Dit tegen de achtergrond van de grote vraagstukken waar wij mee geconfronteerd worden, zoals de milieuproblematiek, de groeiende kloof tussen rijken en armen, het zoeken naar alternatieve energiebronnen, de plaats en taak van Europa in de wereld, rechtsbetrachting in plaats van rechtsverkrachting, de vluchtelingenstromen, het migratiebeleid, terrorisme en hoe het hoofd te bieden aan een ontwrichtende wereldwijde pandemie.

Paus Franciscus stuurde een telegram naar Mohamed El Bachiri, naar aanleiding van het verschijnen van zijn tweede boek met als titel: “De Odyssee van Mohamed”.

Zijn eerste boek heet: “Een Jihad van liefde”. De paus moedigt hem aan om dapper verder te blijven ijveren voor vriendschap en broederschap. Mohammed El Bachiri is een Marokkaanse Belg, moslim en inwoner van de Brusselse wijk Molenbeek. Hij is ook de man van Loubna Lafquiri, zijn grote liefde en moeder van zijn kinderen. Zij komt om het leven op 22 maart 2016 bij de aanslagen in Brussel. In “Een Jihad van liefde” vertelt hij over zijn jeugd in Molenbeek, de liefde voor zijn vrouw en zijn leven met de kinderen na de aanslagen. Het is een eerbetoon aan zijn vrouw en een boodschap van liefde en medemenselijkheid. Hij schrijft:

Het hart.
“Baden in liefde, drijven op de rivier van het leven: niets rechtvaardigt haat, niets zal tot haat leiden. Zelfs de zwaarste beproevingen en de grootste teleurstellingen zullen ons niet doen zwichten voor een taal of ideologie die oproept tot haat en vernietiging.

Laten we verder gaan vanuit het hart en de rede, met een overtuiging of die nu religieus is of niet. Laten we de liefde aanboren, die onuitputtelijke grondstof, die uit het hart komt en niet uit de bodem”.

Zusters en broeders, de engelen zingen in de velden van Bethlehem over vrede onder de mensen in wie God welbehagen heeft. “Vrede laat ik u na, mijn vrede geef ik u” zegt Jezus ons in zijn afscheidsrede. Het is de vrede die, wanneer je je openstelt voor de weg van het Evangelie, ook jou ten deel zal vallen.

Eeuwen geleden schreef Theresia van Avila:
“De vrucht van stilte is gebed,
de vrucht van gebed is geloof,
de vrucht van geloof is liefde,
de vrucht van liefde is dienstbaarheid
en de vrucht van dienstbaarheid is vrede”.

Op het hoogfeest van Kerstmis wens ik u die vrede toe.

pastoor Vriend